Üçüncü ayak ise, Türkiye’de hızla geliştirilen ve sanayinin militarizasyonuna yol açan askeri sanayidir.

Bu ayaklarda temel ortaklık, bu alanların Türkiye’de ordunun belirleyiciliği altında olmasıdır.

(Bu) askeri-iktisadi yapı, aynı zamanda bir güven(siz)lik siyasalına ve kültürüne ihtiyaç duymaktadır.”

Bunlar, TESEV’in “Türkiye’de askeri-iktisadi yapı” çalışmasının yazarı İsmet Akça’nın tespitleri.

Türkiye 4 gündür Yüksek Askeri Şûra toplantısıyla çalkalanıyor.

Generaller, geçmişteki alışkanlıklarının etkisiyle aldıkları kararların, seçilmişler tarafından sorgulanmadan onaylanmasını istiyor.

Kendi içinde bir devlet haline gelmiş Silahlı Kuvvetler zor durumda.

Bu gerçeği, son dönemde yapıan kamuoyu araştırmalarında “en güvenilir kurum” sorusunun yöneltilmemesinden de görüyoruz.

Silahlı Kuvvetler’in yaldızı dökülüyor.

Karakol baskınları, Heron skandalları, provokasyonlarda kimi asker izlerinin ortaya çıkması soru işaretlerini artırıyor.

Asker, içte bir düşman arıyor çünkü siyaset üzerindeki denetimi kadar, iktisadi yapılanma üzerindeki mutlak gücünü de, devletin resmi söylemiyle, “sözde” güvenlik sorunundan alıyor.

Bu sayede siyasetten ekonomiye, kültürden ideolojiye kadar

tüm alanda mutlak bir hakimiyet sağlıyor.Toplumun demokratikleşmesi, bilgi kaynakları üzerindeki denetimin kırılması ve küreselleşme, şimdi bu hakimiyeti kırıyor.

Yaşadığımız bu kırılmanın sancıları.

Yüksek Askeri Şûra’nın karar alamaması bir kriz değil, bir kırılmadır.

Seçilmiş iktidarın meşruiyet alanının silahlı güce direnecek noktaya gelmiş olmasının açık göstergesidir.

Hasan Cemal’in Türkiye’nin asker sorunu isimli kitabı, seçilmişlerin atanmışlar karşısındaki çaresizliklerinin örnekleriyle doludur.

Son YAŞ zirvesi, Çankaya’da hukuka saygılı, sivil bir cumhurbaşkanının varlığı, arkasında halk desteği olan bir iktidarın, toplumu dönüştürme ve demokratikleştirme gücünü göstermektedir.

Ancak yukarıda yaptığımız alıntı, Türkiye’nin asker sorununun YAŞ, 35’inci maddeden ibaret olmadığı açık bir şekilde görülmektedir.

Bu ülkenin ihtiyacı, silahlı kuvvetlerini holding sahibi bir iktisadi güç olmaktan çıkaracak, toplum yaşamındaki egemenliğini kıracak geniş çaplı bir Vaka-i Hayriye’dir.

Bu uzun soluklu, iniş-çıkışli bir değişim sürecidir.

Ne demokratik kazanımlardan çok mutlu olmalı, ne de geri adımlardan çaresizliğe kapılınmalı.

Son 10 yılda yaşadıklarımız bugünlerde hızla ivme kazandı.

Değişim kendi gerçeğini dayatıyor.

Meclise ve iktidara düşen, bu süreci doğru yönetmek.

YAŞ’ta yaşananları da fazla kafaya takmayın.

28 Şubat’ta Necmettin Erbakan, kararları “paşa paşa” imzalamıştı.

Bu kez generaller “paşa paşa” imzalayacaktır.

Koskoca general emekliliğini istediyse saygı duymak gerekir.

Herkes meslek hayatının bir noktasında “yeter” diyebilir.

Aslında “yeter” demek büyük bir olgunluk göstergesidir çünkü vazgeçemediğiniz şeyler sizi esir alır.

Kimileri bu olgunluğu gösteriyor, kimileri giderken bile güç gösterisi yapma çabasına devam ediyor.

Bir Genelkurmay Başkanı düşünün ki, görevi süresince kamuoyuna verdiği tüm bilgiler yanlış çıkmış.

Bir komutan düşünün ki, yargıya doğrudan müdahale etmiş, en azından etmeye çalışmış.

Komutası altındaki askerlerin önemli bölümü ciddi ithamlarla yargı önüne çıkarılmış.

Kefil olduğu generalin AK Parti’nin kapatılma davasında delil olarak kullanılan kimi internet sitelerinin kurucusu olduğu ortaya çıkmış.

Bir komutan düşünün ki, kuşkulu baskınları, kirli “Heron” konuşmalarına açıklık getirememiş.

Bu konular gündeme geldiğinde “dut yemiş bülbüle” dönüyor.

(Gerçi konuştuğu gazeteciler ona böyle sıkıntılı sorular yöneltmiyor.)

Say say bitmez.

Aslında dünyanın herhangi demokratik bir ülkesinde bu kadarı bile bir generali görevden almaya yeter…

Şimdi bu komutan gider ayak komuta kademesini kendi istediği gibi biçimlendirebilmek için Ankara’yı birbirine katıyor.

Sanki görev süresi müthiş başarılarla dolu da gelecek kademeler hakkında sözsahibi olmak istiyor.

Yüksek Askeri Şûra toplantısı sırasında şehit yakınlarının protesto gösterisi yapması bir ilktir.

Çünkü evlatlarının neden öldürüldüğü konusunda şüpheleri var.

Ancak bizim “misyonu belli” medyamız, bir ilk olarak kimi komutanların atamasının yapılmamasını gösteriyor.

Kriz çığlıkları atıyor.

Türkiye’nin kaderi 3-5 komutanın atamasına bağlıymış havası yaratılmak isteniyor.

Asıl soru hasıraltı ediliyor.

Asıl soru ise şudur, bu komuta kademesi kendilerine genç yaşta emanet ettiğimiz evlatlarına karşı sorumluluklarını yerine getirmekte midir?

Onların her ihmalinin, farklı kararlarının bedelini bu ülkenin gençleri canlarıyla ödüyor.

Şimdilik derinden yükselen bir protesto bu.

Çünkü ölenler “sıradan” halk çocukları.

Tuzla’da ölen işçileri görmeyenlerin onları görme ihtimali yok ki buna iktidar da dahil.

Gariban çocuklar Heronlar’ın gözü önünde öldürülüyor, generaller Ankara’da karargahta kılları kımıldadan seyrediyor.

Haber patlıyor ama o çocukların seçtiği siyasilerin de kılı kımıldamıyor.

Kimse sesini yükseltmiyor çünkü korkuyorlar.

Bu ülkede bir korku vardır ama o asker korkusudur.

Asker sözkonusu olunca herkes “aman başıma bir iş gelmesin” havasına bürünür.

Geçmişe bakınca bu korkunun haksız olmadığını görüyoruz aslında.

Ama hala korkunun kaynağını başka yerlerde göstermeye çalışanlara sadece gülüp geçiyoruz.

Evet, halkın derdi evladının canı, dökülen kan.

Komutanların derdi ise koltuk.

Türk kanı mı demiştiniz!

Recep Tayyip Erdoğan’ın seçilmesine kadar, başbakanlar ilk gün toplantılarına nezaketen katılır, öğlen “kendi işlerine” bakmaya giderlerdi.

General atamaları ve terfileri onların işi değildi.

Çünkü “teamül” öyleydi.

Bir kısım medya bu seneki YAŞ toplantısında da “teamül” diye tutturdu.

Seçilmiş otoritenin, atanmışların terfi ve atamaların müdahalesine acaip bozuldular.

Çünkü “teamül” bozuluyordu.

“Piyasa” gibi hassas ve muğlak bir şey bu “teamül” en ufak şeyde bozuluyor.

Hala yorumları da öyle, bilmem kimin yerine bilmem kim komutan olunca teamül bozulmuş.

Bu “teamül”ün kötü tarafı da bu galiba, bir bozuldu mu, geri dönüşü yok.

Şimdi bozuldu işte.

“Teamül” dedikleri seçilmiş iktidarın askerlerin kendi aralarında kurdukları tezgaha ses çıkarmadan “evet” demesi.

Silahlı Kuvvetleri kendi içinde partiye dönüştüren bu anlayışın liyakattan çok, dayanışmayı öne çıkardığı ortada.

Yoksa Silahlı Kuvvetler içinde birbiri ardına patlayan skandallara tanıklık eder miydik?

Aylardır gündemde olan ve ihmalden ihanete kadar birçok kuşkuyu gündeme getiren iddialar var ve de komuta kademesi sessiz.

Mehmet Haberal için bile değerlendirme yapan Genelkurmay Başkanı, bu iddialar hakkında ağzını açıp tek kelime etmiyor.

Bu işin böyle gitmeyeceği açık.

Son YAŞ toplantısı da bu açıdan bir dönüm noktası olmuştur.

Artık iktidar kim olursa olsun, komuta kademesinin belirlenmesinde son söz seçilmiş siyasetçilere ait olacaktır.

Ülkenin tüm atamalarında söz sahibi olan siyasi iktidarın, asker atamaları konusunda sıradan bir onay makamı olması demokrasilerde kabul edilemez.

4 Ağustos’la birlikte Türkiye’de yeni bir teamül başlamıştır.

YAŞ’ta son söz siyasete aittir.

İktidar isterse bir denizci ve havacıyı genelkurmay başkanı yapabileceği gibi, komuta kademesinde gerekli gördüğü değişiklikleri yapabilir.

Bütün Batı demokrasilerinde olan budur, Türkiye’nin de demokratik standartı yükseldikçe bu noktaya gelmiştir.

Hiçbir kurum kendi özerk dünyasına sahip değildir.

Her özerkliğin sınırı hukuk ve demokrasidir.

Türkiye bu noktaya 80 küsur yıllık bir gelişim sonucu

gelmiştir ve gelinen nokta çok önemlidir.

Artık yapılması gereken askerin toplum içinde ayrıcalıklı bir konuma sahip olmasına imkan veren tüm yasaların gözden geçirilip gerçek demokratik bir sistemin temellerinin atılmasıdır.

Eski “teamül” öldü, yaşasın yeni “teamül.”

Bu arada, hükümet de şehitlerin hangi koşullarda öldüğünü, Heron işinin aslını bir an önce öğrenmeli ve bunu kamuoyuyla paylaşmalıdır.

“Kimsesizin kimi” olmak budur, çünkü ölenlerin tamamı kimsesizlerdir.

O gençlerin anısına en azından bunu borçlusunuz.

İktidar artık bu konudaki gerçekleri talep etme ve kamuoyuyla paylaşma gücüne sahiptir ve bunu kullanmak zorundadır.

“Teamül” öyle diyor.

Bunun bir diğer örneği yeni bir seks kasetinin ortaya çıktığı iddiası.

Bu seferki Kemal Kılıçdaroğlu kanadından bir yöneticinin.

Deniz Baykal’a ait olduğu iddia edilen kaseti sorgulamadan manşetlere taşıyan “misyonu belli” medya bu kaseti görmezden geldi.

Çünkü misyonu Baykal’ı yerlebir etmek, Kılıçdaroğlu’nu pompalamaktı.

Şimdi yeni bir kaset manşeti işlerine gelmez.

Onlar bugün itibariyle dünyevi işlerden vazgeçmiş, kendilerini dine vermiş görünüyor.

Grubun bir Ramazan duyurusu vardı ki, Türkiye’ye dışardan gelmiş biri “Ramazan Türkiye’ye ilk kez geliyor” sanırdı.

Muhafazakar medya onların yanında dinsiz kalmıştı açıkçası.

Türkiye’ye irtica gelecekse, onlar getirecek hesabı bir sayfa vardı.

Hem laik, hem müslüman, hem küresel hem ulusalcı.

Tam günümüzün gazetesi.

Bu arada CHP’lilerin “Dinciler gelirse 4 kadın serbest olacak” korkusunun da boş olduğu ortaya çıktı.

CHP’liler de en az kimi muhafazakarlar kadar çok eşliliğe açık çıktı.

Bir de teknoloji işlerinde uzmanlaştıkları anlaşıldı.

Herkes herkesin odasına kamera koyuyor.

Dönelim Deniz Baykal’ın referandumda evetçi olmasına.

Baykal, anayasa paketi geçince hemen imzaları topladı ve soluğu Anayasa Mahkemesi’nde aldı.

Referandumda “evet” diyeceğini açıklayan Eşref Erdem de bu başvuruya imzayı çaktı.

Sonra kaset olayı patladı ve Baykal tasfiye edildi.

İlk baştan beri vurguladığım gibi, Baykal bu olayın ardında kimlerin olduğunu biliyordu.

Kılıçdaroğlu’nun kendisini yok sayması, Önder Sav’ın kendisine yakın isimleri tasfiye etmesi bardağı taşırdı.

Emre Uslu’nun doğru tespitiyle CHP ve misyonu belli medya referandumda çıkacak “hayır”ları Kılıçdaroğlu’nun hesabına yazmaya hazırlanıyor.

Kılıçdaroğlu yeni Karaoğlan ilan edilecek ve genel seçimde oyların CHP’ye akması sağlanacak.

Deniz Baykal bu oyunu gördüğü için şimdi karşı bir hamle yapıyor.

Kendisine en yakın isimlerden Eşref Erdem’i Sabah Gazetesi’ne konuşturarak “evet” oyu vereceğini açıklatıyor.

Bu CHP için ağır bir darbe.

Disiplin Kurulu üstü istifa daha da ağır.

Amacı da açık, hayırların oranını düşürerek Kılıçdaroğlu’nun kahraman ilan edilmesini önlemek.

Başarısız olduğu da söylenemez.

Erdem, gazozuna ilaç konulduğu için değil, parti içi mücadele öyle gerektirdiği için evet diyor.

Mahalle baskısı olmasa, Deniz Baykal bile “evet” çağrısı yapabilir.

Bu CHP’de daha sular durulmaz.

Görünen o ki, bu köprünün altından daha çok kasetler akar.

Kamuoyunda “Taş atan çocuklar” olarak bilinen çocukların terörist muamelesi görüp cezeevlerine gönderilmeleri ayıbı sona erdi.

“Çocuklar İçin Adalet Çağrıcıları” bu süreçte çok önemli bir rol oynadı.

Avukat Mehmet Uçum’un dün Taraf’ta vurguladığı gibi, başta Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, AK Parti, CHP, DSP ve BDP’li milletvekillerinin büyük katkısı oldu.

Kamu vicdanının harekete geçmesi, Meclis üzerinde müthiş bir baskı oluşturdu.

Meclis’in kabul ettiği, Cumhurbaşkanı Gül’ün hızla onayladığı yasa sayesinde demir parmaklıklar arkasında tıkılan çocuklar özgürlüklerine kavuşmaya başladı.

Yeni düzenlemeyle, soruşturma ve kovuşturma bakımından terör suçusu statüsünden çıkmış oldu.

Bu Türkiye için ayıp bir uygulamaydı.

12 Eylül döneminde “misyonu gereği” Diyarbakır Cezaevi için ‘mükemmel’ diye manşet atan gazete grubu, elbette bu haberlere ilgi göstermedi.

Onlar için tek dert, Ergenekonculara, Balyozculara sahip çıkmak.

Hakları çiğnenemeyecek olan tek grup darbe girişimcileri.

Bodrum’da tatildeyken turp gibi olan emekli generallerin gözaltına alınınca nasıl birden kalp hastalıklarının nüksettiğni ballandırarak anlatmakta üstlerine yok. Taş attığı iddia edilen çocuklar, onların yaşam koşullarıyla ilgili değil

ler.Çünkü onlar Kürt ve bizden değil.

Yine de Türkiye’nin vicdanına hükmedemiyorlar artık.

Adalet herkes için eşit olma şansına biraz daha yaklaşıyor.

Çünkü AK Partili Ayşenur Bahçekapılı’nın, CHP’li Hakkı Süha Okay’ın, BDP’li Sebahat Tuncel’in vicdanı bu çocukların uğradığı haksızlık karşısında isyan ediyor.

Onlar ve isimlerini burada sayamadığım diğer vekiller, misyonu belli medya grubunun vicdan sağırlığını ezip geçiyor.

Türkiye 12 Eylül’de bir avukatın, Hüseyin Yıldırım’ın nasıl insanlık dışı bir işkenceden geçtiğini, yine vicdan sahibi bir gazeteci, Neşe Düzel’in röportajında okuyor. Bir devletin, bir insanı annesi tarafından tanınmayacak hale getirilmesini yüreği kanayarak okuyor.

Türkiye yıllarca yalanlarla, vicdanların ortaya çıkmasını engelleyen baskılarla yaşadı.

Kürtlere işkenceyle de, tutuklu çocuklarla da ilgilenmedi.

Küçük çocuklar öldürüldü, öldürenler serbest kaldı.

Ama artık yetti.

Çünkü vicdanlar sesini yükseltiyor.

Çünkü halk gerçeği öğrenebiliyor.

O yüzden 12 Eylül referandumunda da tüm zorluklara, engellemelere, ittifaklara rağmen, Türkiye’nin vicdanın galip geleceğine inanıyorum.

Bir halkın uyanan vicdanının karşısında hiçbir güç duramaz çünkü.

En önemli misyonu Kıbrıs’tı. San Francisco Chronicle’ın sahibi William Rundolph Hearts, Amerika’yı Küba nedeniyle İspanya ile savaşa sürüklemişti.

Hürriyet Gazetesi de Kıbrıs’ta aynı rolü üstlendi 1960’lardan başlayarak.

Meğerse ada veya kayalık fark etmezmiş, Kardak’ta da aynı geleneği sürdürmüşler.

“Hürriyet’in misyonu bu” demiş, dönemin genel yayın yönetmeni Ertuğrul Özkök.

Hürriyet kültüründe deniz ve adalara bir ilgi olduğu kesin.

Savaş çıkar insanlar ölebilir ama olsun, Enver Paşa’nın dediği gibi nasılsa ölmeyecekler mi?

Hadi bu misyonu anladık.

Peki, Hrant Dink işi ne iş, onu anlamak zor.

Bakın “Hürriyet’in misyonunu” çok iyi kavramış olan Ertuğrul Özkök, Dink’in öldürülmesinden sonra neler yazmış.

Önce şaşırtıcı ilk yazı:

20 Ocak 2007

“Bu cinayet, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en vahim suikastlarından biridir.

Abdi İpekçi, Uğur Mumcu, Çetin Emeç cinayetlerinden daha büyük uluslararası yankı yaratacaktır.

Türkiye uzun yıllar bu lekeyi temizlemeye uğraşacaktır.

O nedenle hepimiz, bu cinayetin son halkasına kadar çözülmesi için takipçilik görevini yapmalıyız.

Bu olayın ‘meczup bir gencin’ işi olduğu iddia edilirse, asla inanmayalım.

Evet bu defa inanmayalım.

O adamın eline silahı veren kim, onu bulup yakasına yapışalım.”

Sonra ton hızla değişiyor, silahı gençlerin eline verenler unutuluyor, iş okeyci gençlere yönetiliyor:

23 Ocak 2007

“Günlerden beri televizyon televizyon dolaşıp hep şunu söylüyorum:

‘İnşallah, bu gerçek bir örgüt işi çıkar. Eğer birbirini dolduruşa getiren mahalle kabadayıları ise işimiz daha zor.’

Korktuğum başımıza geldi.

Kendi kendine misyon yüklenmiş, bir abinin dolduruşuna gelmiş, daha 20 yaşına gelmeden tam anlamıyla ‘looser’, ‘tutunamayan’ durumuna gelmiş bir genç.

Psikolojisini öyle iyi okuyabiliyorum ki.

Cinayeti işledikten sonra en önemli iki delili, silahını ve beyaz beresini atmamış.

Polis bile hayretler içinde.

Hiç kendi kendinize sordunuz mu: ‘Niye bunları atıp delilleri yok etmemiş?’

Cevabı çok basit. Trabzon’a dönüyor.

Orada arkadaşlarına övüne övüne, ‘Hrant Dink’i ben öldürdüm’ diyecek.

24 Ocak 2007

“Evet, Türkiye’de bazı tanınmış insanların kaderi, küçük, büyük, orta boy şehirlerin kenar mahalle kahvelerinde okey masalarında tayin ediliyor.

Artık hücre evine bile ihtiyaç yok.

İki okey taşı arasına çizilen yuvarlak hedef tahtalarına ateş açılıyor ve bazen de böyle on ikiden vuruluyor.

Peki bununla nasıl mücadele edeceğiz?”

27 Ocak 2007

“Bu varoş tutunamayanlarını okey masalarındaki abilerinin tahakkümünden, kasaba, küçük şehir umutsuzluklarından kurtaramazsak, bu işin sonu kötü.

Dün bir rahip, bugün bir Ermeni yurttaşımız, yarın bizlerden biri.

Öbür gün de mafya babalarının kucağı.

O yüzden bu genç insanlarla empati yapmamız, kendimizi onların yerine koyup dünyaya oradan bakmaya çalışmamız gerektiğini anlattım.”

2 Şubat 2007

“Derin devlet” kavramını Türk literatürüne sokan gazeteci olarak şunu iddia ediyorum.

Türkiye’de derin devlet yoktur.

Ve arkasından şu provokatif iddiayı yapıyorum.

Keşke bu ülkenin gerçek anlamda bir derin devleti olsa.

Çünkü, bizimki gibi mayınlı coğrafyalarda bekasını sürdürmeye çalışan her ülkenin derin bir devlete de ihtiyacı vardır.

Çok iyi bildiğim bir şey daha var.

Her demokratik ülkede aydınlar derin devleti hiç sevmezler.

Daha doğrusu devleti sevmezler.

…Ben bu olayın başından beri “mahalle psikolojisinin” önemini vurgulamaya çalışıyorum.

Mesele orada, mahallede, internet kafelerde, okey masalarında karara bağlanıyor.”

3 Şubat 2007

“Bu ülkede bazıları bu derin devlet masalları ile bizi uyutuyor.

Sadece bizi değil, aynı zamanda gelen giden bütün hükümetleri, başbakanları uyutuyor.

Bunun adı derin devlet değil, olsa olsa derin devlet tiyatrosudur.

Senaryosu kötü, rejisörü kötü, oyuncusu kötü bir tiyatro.

Bense gerçek bir derin devlet özlüyorum. Ne çare, karşımda devlet bile kalmamış.”

7 Şubat 2007

“Üçüncü defa tekrarlıyorum.

Önümüzdeki vaka, derin devlet değil, mahalle çeteleri sorunudur.

Okey masaları, stat tribünleri sorunudur.

Ve sanmayın ki, bu ‘derin devlet’ veya ‘gladyomsu’ örgütlerden daha az tehlikelidir?”

Yargı sistemimiz Hrant Dink davasını çürütüp uyutmaya çalışıyor.

Hürriyet Gazetesi de ilk günden beri aynı tavır içinde.

Örgüt yok, kafayı yemiş gençler var diye bastırıp durmuş.

O günden bu yana çok şükür siyasi cinayetlerin durduğunu da görmezden geliyor.

Burada Hürriyet’in misyonu ne acaba?

Cevap bekliyorum…